prologue

                                                                               29 czerwca 2012r 
Drogi Pamiętniku.. 

Imprezę, na której byłam zapamiętam na zawsze... Bezzwłocznie starałam się wyszukać wzrokiem grupę moich przyjaciół w zatłoczonym pomieszczeniu. Impreza zdawała się powiększać, gdy tylko zapadł zmrok. Dom ledwie mieścił liczną grupę nietrzeźwych nastolatków. Wszyscy ocierali się o siebie, co swoją drogą przyjemne nie było. Swoim wzrokiem odnalazłam Rose i... Mike'a. Chwila, MIke ?! Przecież on był.. a teraz całuje Rose ? To nie dorzeczne... czułam jak do moich oczu napływają łzy, opuściłam wille jednego z moich znajomych. Zawiedziona spojrzałam na budynek i ruszyłam przed siebie już wtedy nie hamowałam swojego płaczu, kolejne łzy leciały po policzkach, żeby schować się w moich długich, czarnych, bujnych włosach, lub po prostu samotnie spaść i zmoczyć chodnik, którym kierowałam się nie zwracajać uwagi na to gdzie jestem. Rose to moja przyjaciółka, nie powinna mi tego robić, mimo tego że w jej żyłach buzuje niezliczona ilość alkoholu. Nawet nie zauważyłam kiedy pojawiłam się w swoim salonie, mamy jak zwykle nie było, co sprawiało, że mój humor jeszcze sie pogorszył. Weszłam do mojego pokoju i spojrzałam w lustro, czarne od makijażu łzy swobodnie wypływały z moich oczu, nie wytrzymując presji walnęłam ręką w lustro, które momentalnie rozbiło się na miliardy małych kawałków i pokaleczyło zewnętrzną stronę mojej dłoni. Łzy jeszcze bardziej zaczęły lać się z moich brązowych oczu, które są obecnie przepełnione złością na samą siebie, uwierzyłam mu, że kocha tylko mnie, nienawidzę siebie za to. Nie zastanawiając się, wzięłam jednen odłamek szkła z rozbitego lustra i powoli zaczęłam robić kreski na lewym nadgarstku, z ran leciała krew, która lądowała prosto na jasne panele, łzy moczyły każdą z kresek, co sprawiało jeszcze większy ból, ale lepiej jest czuć ból fizyczny nisz psychiczny. Ból fizyczny ma w sobie tyle dobrego, że jeśli przekroczy pewne granice, zabija. Ból psychiczny, kiedy boli nas serce, zabija nas codzinnie od nowa, jednak ciągle żyjemy. Miną dni, tygodnie, miesiące, lata.. jednak on wraca i ponowanie zabija. Mija czas, jednego dnia jest lepiej, jednego gorzej, jakoś się plecie, nie najlepiej, ale jakoś. Tylko niczego nie da się zapomnieć. Po prostu nie da. Pod wpływem myśli przecięłam tę jedną najważniejszą rzecz, która sprawiła, że moje ciało bezwładnie opadło na zimną i zakrwioną podłogę. Ból, strach, złość i sen.. wiem, że moje życie dobiega końca, a jeśli nie, już nigdy nie będzie takie same..

__________________________________________________________________

No więc, jest prolog.. pracowałam nad nim, chyba jest ok.. chcę wspomnieć, że prolog jest pisany jako wspomnienie głównej bohaterki, Laury, jak  widzicie data jest 2012 rok, czyli 3 lata temu. Rozdział 1 już będzie pisany w normalnym czasie, co zobaczycie już nie długo,  postaram się dodawać jakoś tak regularnie, skoro dziś jest sobota, wiec może nowy rozdział będzie za tydzień 18 kwietnia ;>

PRZEPRASZAM ZA BŁĘDY :'( 

#Never_Be_Alone